Skład
1 tabl. zawiera 7,5 mg meloxicamum.

Działanie
Niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy oksykamów o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym. Mechanizm działania przeciwzapalnego meloksykamu polega na hamowaniu preferencyjnym cyklooksygenazy COX-2 w stosunku do COX-1. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (89%) niezależnie od przyjmowanych pokarmów. Po podaniu pojedynczej dawki średnie maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5-6 h. W około 99% wiąże się z białkami osocza; maksymalne stężenie w surowicy krwi występuje po 5-6 h, przy systematycznym dawkowaniu stan stacjonarny osiągany jest po 3-5 dniach. Przenika do mazi stawowej, gdzie osiąga około 50% stężenia w osoczu. Jest metabolizowany w wątrobie, głównie w procesie oksydacji grup metylowych. W metabolizmie meloksykamu ważną rolę odgrywa również izoenzym CYP2C9 z mniejszym udziałem CYP3A4. Jest wydalany w postaci metabolitów w moczu i z kałem. T_0,5 wynosi około 20 h. Umiarkowana niewydolność nerek lub wątroby nie wpływa istotnie na kinetykę leku. W wieku podeszłym szybkość wydalania leku jest zmniejszona.

Wskazania
Tabl. 7,5 mg. Bóle kostno-stawowe i mięśniowe w przebiegu chorób reumatoidalnych i zwyrodnieniowych stawów. Krótkotrwałe leczenie zaostrzeń objawów chorób reumatoidalnych takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów oraz zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Tabl. 15 mg. Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzeń choroby zwyrodnieniowej stawów. Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwskazania
Nadwrażliwość na meloksykam lub inne składniki preparatu. Nadwrażliwość na inny preparat należący do NLPZ. Jeśli podczas podawania innych NLPZ (np. kwasu acetylosalicylowego) wystąpiły napady duszności bądź astmy, pokrzywka, polipy nosa lub obrzęk naczynioruchowy. Ciężka niewydolność wątroby, ciężka niewydolność nerek u pacjentów niedializowanych, ciężka niewydolność serca. Czynna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy. Jeśli kiedykolwiek wystąpił wylew krwi do mózgu lub inne krwawienia np. z przewodu pokarmowego. Okres ciąży (III trymestr) i okres karmienia piersią. Dzieci poniżej 15 lat.

Ostrzeżenia
Zachować szczególną ostrożność podczas leczenia meloksykamem pacjentów w podeszłym wieku, u których zwiększa się prawdopodobieństwo występowania zaburzeń czynności nerek, wątroby lub serca oraz u pacjentów z astmą oskrzelową czynną lub w wywiadzie, ponieważ meloksykam (i inne NLPZ) mogą powodować skurcz oskrzeli. Monitorować zaburzenia czynności lub krwawienia z przewodu pokarmowego u pacjentów z zaburzeniami żołądka i jelit (np. wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Crohna). W przypadku wcześniejszego występowania zapalenia błony śluzowej przełyku, żołądka, choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy leczenie meloksykamem można rozpocząć po całkowitym wyleczeniu dolegliwości. Powikłania tj. krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenie lub perforacja (rzadko śmiertelne) mogą wystąpić w każdym momencie leczenia, powikłania te mogą pojawić się z lub bez objawów ostrzegawczych, również u pacjentów bez obecności tych powikłań w wywiadzie, a u pacjentów w podeszłym wieku mogą mieć cięższy przebieg. Preparat należy odstawić w przypadku wystąpienia choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy lub krwawienia z przewodu pokarmowego, wystąpienia ciężkich reakcji skórnych i zagrażających życiu reakcji nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). Stosowanie meloksykamu może powodować niewielkie, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, zwiększenie stężenia bilirubiny i innych wskaźników czynności wątroby, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu i azotu mocznikowego we krwi oraz nieprawidłowości innych wskaźników laboratoryjnych. W przypadku utrzymywania się niekorzystnych zaburzeń we wskaźnikach biochemicznych przerwać podawanie preparatu. Podczas podawania meloksykamu może nastąpić zatrzymanie sodu, potasu i wody w organizmie, co może wpływać na działanie leków moczopędnych powodujących wydalanie sodu w moczu. U pacjentów z niewydolnością serca lub z nadciśnieniem tętniczym może wystąpić zaostrzenie objawów choroby. Stosowanie meloksykamu u pacjentów ze zmniejszonym przepływem nerkowym lub zmniejszoną objętością krwi krążącej może nasilać objawy zaburzenia czynności nerek. Ryzyko dotyczy przede wszystkim pacjentów w podeszłym wieku, z zastoinową niewydolnością serca, marskością wątroby, zespołem nerczycowym lub innymi chorobami nerek jak również pacjentów otrzymujących preparaty moczopędne, leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny lub z hipowolemią w następstwie dużych zabiegów chirurgicznych. U tych pacjentów należy monitorować diurezę oraz inne wskaźniki biochemiczne związane z czynnością nerek. Meloksykam może maskować objawy istniejącej infekcji oraz może powodować zaburzenia płodności u kobiet przez wpływ na owulację, co ustępuje po zakończeniu terapii. Nie stosować meloksykamu u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołu złego wchłaniania glukozy, galaktozy. Tabl 15 mg: Zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych lub chorobą naczyń mózgu oraz z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia (hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią
Podawanie meloksykamu jest bezwzględnie przeciwwskazane w III trymestrze. W I i II trymestrze oraz w okresie karmienia piersią nie należy stosować meloksykamu.

Efekty uboczne
Przyjmowanie leku w najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy konieczny okres zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Działania niepożądane są gorzej tolerowane przez pacjentów w podeszłym wieku o lżejszej budowie. Często: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; niedokrwistość; uczucie pustki w głowie, ból głowy; świąd i wysypka; obrzęki w tym obrzęki kończyn dolnych. Niezbyt często: krwawienie z przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; przemijające zaburzenia czynności wątroby (np. zwiększenie aktywności aminotransferaz lub zwiększenie stężenia bilirubiny); zaburzenia wskaźników morfologii krwi: leukocytopenia, trombocytopenia, agranulocytoza; zawroty głowy, szumy uszne, senność; kołatanie serca; zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, zaczerwienienie twarzy z uczuciem gorąca; pokrzywka; zaburzenia czynności nerek (np. zwiększone stężenie kreatyniny lub mocznika). Rzadko: perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy; zapalenie wątroby; reakcje z nadwrażliwości; zmiany nastroju, bezsenność, koszmary senne; dezorientacja; zaburzenia widzenia (np. zamazane widzenie); napady astmy (u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ); zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, objawy pęcherzowe tj. rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy; niewydolność nerek. W rzadkich przypadkach leki z grupy NLPZ mogą powodować śródmiąższowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwicę rdzenia nerki lub zespół nerczycowy. Ponadto zgłaszano: występowanie obrzęków, nadciśnienia i niewydolności serca. Przyjmowanie niektórych NLPZ, szczególnie długotrwale w dużych dawkach może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic (np. zawał serca lub udar).

Interakcje
Nie stosować równocześnie meloksykamu i litu, ze względu na zmniejszenie wydalania litu przez nerki, co może prowadzić do kumulacji i osiągnięcia toksycznego stężenia litu we krwi. Nie należy podawać meloksykamu jednocześnie z metotreksatem ze względu na zwiększenie stężenia metotreksatu we krwi i nasilenie toksycznego działania na układ krwiotwórczy. Nie jest zalecane stosowanie meloksykamu z innymi lekami z grupy NLPZ, z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Jednoczesne podawanie meloksykamu i leków moczopędnych może powodować u pacjentów odwodnionych ciężką niewydolność nerek, stąd pacjenci otrzymujący jednocześnie te leki muszą być nawodnieni oraz przed rozpoczęciem leczenia należy skontrolować u nich wskaźniki czynności nerek. Stosowanie meloksykamu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi lub antyagregacyjnymi nasila działanie hamujące czynność płytek krwi oraz możliwość uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy co zwiększa ryzyko krwawienia. Podawanie meloksykamu z inhibitorami konwertazy angiotensyny i antagonistami receptora angiotensyny II nasila synergistyczne działanie zmniejszające przesączanie kłębuszkowe. Działanie to może być zwiększone przy zaburzonej czynności nerek. U pacjentów w podeszłym wieku i (lub) odwodnionych jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do ciężkiej niewydolności nerek przez bezpośredni wpływ na przesączanie kłębuszkowe. U takich pacjentów zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia i regularne nawadnianie. Ponadto jednoczesne przyjmowanie leków z tych grup może prowadzić do zmniejszenia działania przeciwnadciśnieniowego inhibitorów konwertazy angiotensyny i antagonistów receptora angiotensyny II przez hamowanie działania wazodilatacyjnego prostaglandyn. Podobnie meloksykam może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe leków β-adrenolitycznych. Stosowanie meloksykamu z cyklosporyną zwiększa jej nefrotoksyczne działanie, przez co należy kontrolować czynność nerek, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Stosowanie glikokortykosteroidów z NLPZ może powodować zwiększone ryzyko działań niepożądanych w obrębie przewodu pokarmowego. Meloksykam może zmniejszać skuteczność antykoncepcyjnych środków wewnątrzmacicznych. Przyjmowanie cholestyraminy z meloksykamem powoduje jego szybsze wydalanie poprzez zaburzenie krążenia wątrobowo-jelitowego (klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a T_0,5 maleje do 13,3h). Jednoczesne stosowanie meloksykamu z inhibitorami, induktorami i substratami CYP 3A4 i CYP 2C9 może powodować interakcje metaboliczne. Nie odnotowano interakcji farmakokinetycznych podczas równoczesnego podawania meloksykamu z lekami zmniejszającymi kwaśność soku żołądkowego, cymetydyną, digoksyną oraz furosemidem. Nie można wykluczyć interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Stosowanie
Doustnie. Tabl. 7,5 mg. 1 tabl. na dobę, bez konsultacji z lekarzem stosować nie dłużej niż 7 dni. Tabl 15 mg. Choroba zwyrodnieniowa stawów: 7,5 mg na dobę, w razie konieczności można zwiększyć do 15 mg na dobę (w dawce jednorazowej). Reumatoidalne zapalenie stawów i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa: 15 mg na dobę (w dawce jednorazowej), a jeśli skuteczność terapeutyczna jest wystarczająca dawka może być zmniejszona do 7,5 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 15 mg meloksykamu. U osób w podeszłym wieku zaleca się w długotrwałym leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa przyjmowanie meloksykamu w dawce 7,5 mg na dobę. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych: dawka początkowa 7,5 mg na dobę. U pacjentów dializowanych z ciężką niewydolnością nerek dawka meloksykamu nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. Przy łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki.
Preparat przyjmować razem z posiłkiem w dawce jednorazowej.

Informacje dodatkowe
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych tj. zawroty głowy, zaburzenia widzenia, senność czy inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego należy wstrzymać się od prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.